Naai-café in het DRK-complex Bocholt-Zuidwest
Een heel bijzonder café
In Bocholt, aan de Bärendorfstraße, is een café. Als je binnenkomt, hoor je hier een koffiezetapparaat draaien en daar een naaimachine zoemen. Daartussen en eromheen zie je verschillende vrouwen die in groepjes gezellig met elkaar praten, waarschijnlijk ook over hun vak praten en advies geven, of gewoon wat roddelen over van alles en nog wat. Tegelijkertijd zijn ze druk bezig - met naald en draad, stof en schaar, strijkplank en strijkijzer. We bevinden ons in het naai-café.
Een plek om elkaar te ontmoeten
Het naai-café is een initiatief in het kader van het buurtwerk van het Duitse Rode Kruis (DRK) in de wijk Bocholt Zuidwest. Het is altijd op vrijdag geopend van 9.30 tot 11.30 uur. De bezoekers zijn zelden mannen, maar voornamelijk vrouwen uit de buurt. Soms zijn ze met vijf, soms ook met tien. Ze komen vaak om praktische redenen, omdat ze hier tips krijgen over hoe ze kledingstukken kunnen veranderen en aanpassen. Maar het Naaicafé biedt meer. Het maakt contact mogelijk, nieuwe ontmoetingen en, als men elkaar eenmaal heeft leren kennen, een vreugdevol weerzien. Het geeft het gevoel erbij te horen.
In dit café word je niet bediend. De bezoekers en bezoeksters worden zelf uitgedaagd: ideeën bedenken, oplossingen vinden, creatief zijn. Vingergevoeligheid en concentratie zijn vereist wanneer ze nuttige spullen voor het huishouden maken, zoals tafelkleden, inleggers voor brood- en eiermandjes, maar ook yogakussens of een geschikte mat voor de hond. Ze leren steeds weer nieuwe dingen en stellen doelen, bijvoorbeeld wanneer ze fruit- en groentezakjes maken voor de gezondheidsdagen in Bocholt. Ze boeken successen - zichtbaar, tastbaar en met een positief effect.
Vrijwillige naaister
Dat Glades Tchiri (achteraan rechts), leidster van het buurthuis, ook naaister is, is natuurlijk ideaal voor het aanbod van het café. "Maar het lukt niet zonder vrijwilligers", zegt ze, en daarmee doelt ze enerzijds op haar moeder Dalila Samuel, die meehelpt, maar vooral ook op Irmgard Rensinghoff (achteraan links). Je zou haar in positieve zin een bekwame draad-inrijger kunnen noemen. Al als kind breide ze, zegt ze, en deed ze aan handwerk. Handwerk was een verzamelnaam voor textielwerk - haken, breien, naaien - en een schoolvak. De kennis die ze in het naaicafé toepast, heeft ze bijna allemaal zelf opgedaan. Toen haar werk bij de afdeling Sociale Zaken van de stad Bocholt afliep, nam ze dat als aanleiding om zich als vrijwilliger in te zetten voor buurtwerk. Zo kwam ze tweeënhalf jaar geleden bij het naai-café terecht.
Het opzetten van nieuwe initiatieven en projecten is helemaal haar ding. "Ze komt vaak met ideeën", prijst Glades Tchiri. Ze zorgt voor patronen, sjablonen, vakliteratuur en deels ook voor het benodigde materiaal. In het kader van het aanbod van de 'Kulturrucksack' vonden jonge meisjes hun weg naar het naai-café om haarelastiekjes te maken. Poppenkleertjes zijn een nieuw thema.
Het gaat om de onderlinge samenwerking
Wie naar het naaicafé komt, krijgt inspiratie en hulp van Glades Tchiri en Irmgard Rensinghoff, maar de deelneemsters helpen elkaar ook onderling. Luise Kasper, die al op haar dertiende begon met naaien en later ook voor haar kinderen naaide, helpt Petra Lötzsch bij het in gebruik nemen van haar nieuwe naaimachine. Er waren verzoeken van buitenstaanders, maar daar wordt geen gehoor aan gegeven. "We zijn geen kleermakerij, we laten zien hoe het moet", zegt Glades Tchiri.
Degenen die hier regelmatig komen, willen het café niet missen. Onder andere omdat de bijeenkomsten daar voor afleiding en een goed humeur zorgen. Voor sommigen zijn ze zo belangrijk dat ze van tevoren bellen om er zeker van te zijn dat ze ook echt doorgaan. Ze waardeert de sfeer, zegt Ingrid Meyermann, die hier zelf een blouse "heeft aangepast". Voor haar is het net een grote familie. En ze ziet hierin een bevestiging van wat ze heeft ervaren tijdens haar inzet voor de wandelbijeenkomst in de begraafplaatswijk: "Buurtwerk is zo ontzettend belangrijk." - jf -




